MIÓD - PŁYNNE ZŁOTO
Miód jest jedną z najcenniejszych i niepowtarzalnych substancji odżywczych, jakich dostarcza nam natura. Jego właściwości bakteriobójcze i uodparniające są znane ludzkości od 4 tysięcy lat i już starożytni potrafili wykorzystywać jego lecznicze właściwości.
Miody pszczele charakteryzuje duża różnorodność pod względem barwy, aromatu, smaku, konsystencji oraz rodzaju krystalizacji. Wszystkie te cechy miodów zależne są przede wszystkim od ich pochodzenia i surowców z jakich powstały. Miody dzieli się na 3 zasadnicze grupy: nektarowe, spadziowe i nektarowo-spadziowe.
MIODY NEKTAROWE
NEKTAR - słodka ciecz wydzielana przez nektarniki kwiatów. Stanowi on pokarm energetyczny dla wielu owadów, w tym także dla pszczoły miodnej, która go zbiera, gromadzi i przetwarza na miód. Miody nektarowe odznaczają się wyraźnym aromatem. Miody jasne są w smaku delikatniejsze, łagodne a miody ciemne (np.: gryczany) bardzo ostre, "drapiące". W grupie miodów nektarowych wyróżnia się miody odmianowe i wielokwiatowe. Miód odmianowy określany jest nazwą rośliny z której pochodzi np.: miód wrzosowy, miód gryczany, miód faceliowy, miód nawłociowy, miód rzepakowy, ...
MIODY SPADZIOWE
SPADŹ - słodka, lepka ciecz pojawiająca się na igłach drzew iglastych (jodła, świerk i modrzew), liściach drzew liściastych (lipa, dąb i leszczyna). Spadź produkują drobne owady (mszyce, czerwce i miodówki). Swym kłująco-ssącym aparatem gębowym nakłuwają liście i młode pędy, z których wysysają sok. Sok roślinny zawiera stosunkowo dużo cukrów, lecz znikomą ilość substancji azotowych. Nie mogąc przyswoić nadmiaru cukrów, wydalają je w odchodach. Wydaliny spływają w postaci kropli i pokrywają one liście i gałązki. Skład chemiczny spadzi zależy od rośliny spadziodajnej, pory roku oraz gatunku mszyc, które ją produkuje. Miody ze spadzi drzew iglastych zawierają substancje lecznicze stosowane w schorzeniach dróg oddechowych. Większość miodów spadziowych ma zabarwienie ciemne często z zabarwieniem szarawym (po skrystalizowaniu szaro-zielonkawe).
MIODY NEKTAROWO-SPADZIOWE
Powstają z nektaru kwiatowego i ze spadzi. Równoczesny zbiór przez pszczoły tych dwóch rodzajów surowca następuje wtedy, gdy okres spadziowania drzew i krzewów zbiega się z obfitym nektarowaniem roślin. Dodatek spadzi decyduje często o łagodniejszym smaku, dzięki mniejszej zawartości kwasów organicznych. Łączy w sobie smak i właściwości miodów nektarowych ze zwiększoną aktywnością antybiotyczną miodów spadziowych. Przykładem miody nektarowo-spadziowego jest w naszej ofercie mód z terenów leśnych.
Lecznicze właściwości miodu
- w chorobach serca i naczyń krwionośnych
- w chorobach przewodu pokarmowego
- w chorobach skóry mięśni i stawów
- w chorobach układu moczowego i płciowego
- w chorobach układu nerwowego
- w chorobach narządu wzroku
Krystalizacja miodu
Miód musi krystalizować - naturalny miód pszczeli z płynnej konsystencji (patoki) zmienia się w ciało stałe (krupiec). Proces krystalizacji miodu nie zmienia jego składu chemicznego, właściwości odżywczych i leczniczych, lecz świadczy o dużej zawartości glukozy i dobrej jakości miodu (wbrew błędnej opinii, że miód "scukrzony" to cukier). Aby przywrócić miód do płynnej konsystencji należy podgrzać go do temperatury nie większej niż 35 st. C. Tak podgrzany miód ulegnie powtórnej krystalizacji oraz nie straci swoich właściwości leczniczych.
Miodu nie wolno gotować ani mocno podgrzewać. Już w temperaturze 50 st. C słabnie działanie większości enzymów, a w 60 st. C ulegają one zniszczeniu wraz z zarodnikami kryształków, przez co taki miód nigdy nie skrystalizuje. Taki miód nie posiada już właściwości leczniczych.
Przechowywanie miodu
Miód należy przechowywać w szczelnie zamkniętych pojemnikach szklanych lub kamionkowych (miód silnie pochłania wilgoć i obce zapachy) w zaciemnionym miejscu, w temperaturze 5-25 st. C.
Jak poznać prawdziwy miód?
O sposobach poznawania prawdziwego miody poczytacie Państwo w tym artykule.
